Ως εικαστικός λειτουργός ανήκω στο χώρο της θεματολογίας. Μέσα από ένα σύνολο θεμάτων, αντλώ τίς απεικονίσεις μου. Όπως ιστορικά, κοινωνικά, πολιτικά θεολογικά, έπη και θέματα από την αρχαία ελληνική γραμματεία όπως είναι οι τραγωδίες.
Ανάλογα με τούς εκάστοτε χρονικούς ερεθισμούς και τίς συγκλονιστικές πραγματικότητές τους, επανέρχομαι με νέα αντίληψη σε αυτή τη θεματολογία.
Οι εκάστοτε πραγματικότητες καθορίζονται από το ΠΡΟΤΣΕΣ τη συνεχή εξέλιξη φαινομένων, τη δυναμική αλληλοδιαδοχή καταστάσεων. Τό ΠΡΟΤΣΕΣ είναι αποτέλεσμα του ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ, όρος που εκφράζει την προοδευτική κίνηση. Ότι τα πράγματα γίνονται, δημιουργούνται ή μεταβάλλονται.
Ο καλλιτέχνης με όπλο του τον οίστρο, την κατάσταση της ψυχικής του έξαρσης -κοινώς της έμπνευσής του- πρέπει να μπορεί να συλλαμβάνει και να απεικονίζει αυτή την αέναη αλληλοδιαδοχή των καταστάσεων στην εκάστοτε συγκεκριμένη χρονικότητα.
Ορίζω τη δουλειά μου ως εικαστική έκφραση-ως ονειρικό συμβολικό ρεαλισμό.
Προφανώς προβάλλεται μια αντίθεση από τίς ίδιες τίς έννοιες τού ονειρικού και τού ρεαλισμού.
Ο ονειρικός έχει σχέση με τα όνειρα, όχι τού ύπνου μας. Ο ρεαλισμός εννοεί την πιστή αναπαράσταση της πραγματικότητας. Το όνειρο στον ξύπνιο μας γεννιέται από τη γνώση, τίς ιδέες, τη μελέτη, την κατανόηση της πραγματικότητας. Πώς θ’ αλλάξουμε, θα ομορφύνουμε, θα καλυτερεύσουμε αυτό πού ζούμε.
Πώς θα δημιουργήσουμε μια ανώτερη ζήση. Πώς θα μετατρέψουμε τη σκληρή πραγματικότητα σε μια ευτυχισμένη ζωή. Αρα πραγματικότητα και όνειρο είναι αλληλένδετα. Ο συμβολισμός υπεισέρχεται ως μια δυνατότητα αφαιρετικού λόγου με συμπυκνωμένη ουσία και συγκεκριμένη εικόνα.
Ο ιδεαλισμός είναι μια φιλοσοφική τάση αντίθετη στίν υλισμό, πού θεωρεί ως πρωτεύουσα οντότητα το πνεύμα.
Υποστηρίζει ότι το ΟΝ δεν υπάρχει παρά στην ιδέα πού δημιουργούμε και ότι δεν υπάρχει πραγματικότητα ανεξάρτητη από τη σκέψη.
Για μένα η φυσική πραγματικότητα προυπήρχε της εξελικτικής διαδικασίας τού ανθρώπινου όντος.
Πρίν από τη γέννηση της σκέψης και των ιδεών. Σέ πρώτο πλάνο το ανθρώπινο ΟΝ θωρούσε τον υπαρκτό κόσμο αδυνατώντας να τον κατανοήσει. Η αισθητή πραγματικότητα, του έγινε κατανοητή μέσα από τίς διαχρονικές εκρήξεις της σκέψης και των ιδεών στον ανθρώπινο εγκέφαλο, παρατηρώντας τα δρώμενα, τα συμβάντα, τίς προϋπάρχουσες δομές της φύσης. Η διαρκής αγωνία του να ερμηνεύσει και να ερμηνευτεί, ν’ αυτοπροσδιοριστεί, τον οδήγησε μέσα από αλλεπάλληλες συλλήψεις σκέψεων και ιδεών να κατακτήσει τη διανόηση, αυτή την πνευματική λειτουργία και να γίνει διανοητής-διανοούμενος και διανοητικός-στοχαστικός.
Μιάς και μιλάμε για εικαστικά δρώμενα, πίστις μου είναι ότι όλες οι μεγάλες αποκαλύψεις των εικαστικών δημιουργών αλλά και αυτές πού θα προκύψουν στο μέλλον, είναι υποσύνολα ενός ολιστικού συνόλου που είναι η πραγματικότητα.
Από αυτές τίς θέσεις προέκυψε και το έργο μου. Χρώμα, Σύμβολα, Ρέουσα Πραγματικότητα, Οίστρος.
Ευχαριστώ
Ι.ΔΗΜΟΥΛΕΑΣ